sábado, 29 de agosto de 2009

"Faz de Krishna seu esposo, sempre pense Nele, cante dezesseis voltas diárias sem falta, leia o Srimad Bhagavatam no mínimo uma hora por dia, e desta maneira, sem nenhuma dúvida logo você se tornará feliz."
Cartas de Prabhupada 1972

Hanuman, o devoto perfeito

A relação entre Rama e Hanuman demonstra a perfeição da devoção no modo de serviço (dasya-rasa). Em uma maneira quase clássica Hanuman demonstrou os sintomas do serviço devocional puro. Tudo o que ele fez foi apenas para o prazer do Senhor Rama, se foi construindo pontes, lutando contra rakshasas ou voando por todo o país para buscar ervas para salvar vidas, e sua meditação constante era a melhor forma de servir a Rama. Ele também destruiu florestas de Lanka com queimadas e matou rakshasas . Cultivou conscientemente tudo o que era positivo para o serviço do Senhor e rejeitou tudo o que não era.
Mesmo que o Senhor Rama retribuído muito docemente com gratidão, elogios ou bênçãos de Hanuman, ele nunca teve qualquer expectativa por eles. Hanuman muitas vezes se apresentou como um macaco simples ignorante na frente de Rama. Quando Hanuman em Lanka voltou com a notícia de Sita, Rama abraçou-o firmemente. No entanto, Hanuman claramente desconfortável afirmou que sua posição só poderia ser aos pés do seu Senhor. A maior recompensa para ele era para servir o Senhor Rama. Serviço à Rama era o destino mais exaltado por Hanuman, e ele sempre se esforçou para aperfeiçoar-se a este respeito.

quarta-feira, 26 de agosto de 2009

Radharani es la parte de Krishna suave

Cuando se habla de querer a Krishna, no se habla del amor en el plano material. Las sastras nos dan términos para amor, una es kama y la otra es prema. Kama es un reflejo pervertido en el mundo material de lo que es el amor en el plano espiritual. Así como Prabhupada explicaba que originalmente nosotros somos todos devotos y queremos mucho a Krishna, pero una vez que el amor puro por Krishna se ha transformado a lujuria, a la versión pervertida del amor en el plano material, es muy difícil transformar de nuevo el amor kama, lujuria, al amor puro a Krishna.
No debemos malentender la posición de Srimati Radharani. En realidad Srila Prabhupada habló muy poco de Srimati Radharani en público. El término Radharani viene de “adharana”. Adharana se refiere a adoración. Y entre todos los adoradores de Krishna, Radharani es La mejor. Y en realidad Radharani no es jiva tattva, no es un alma como nosotros, sino que pertenece a otra categoría, shakti tattva. , realidad, Ella es una energía del Señor, es la energía del placer del Señor. Srila Prabhupada explicaba muchas veces que como el Señor es perfecto; es atmarama, autosatisfecho; es bhagavan, tiene todas las opulencias; no Le hace falta nada, no hay nada que Lo impresione, pero si hay una cosa que atrae a Krishna, e inclusive Lo controla a Krishna: es el afecto de Sus devotos. Y entre todos los devotos, Radharani se conoce como …. Cuando el Señor desea disfrutar, se dice que Él manifiesta Su energía de placer en forma de Srimati Radharani. En realidad, Krishna y Radharani no Son diferentes, Son uno y diferentes al mismo tiempo. Así como el sol, el sol es uno, pero aun así, los rayos del sol y el calor del sol, también son el sol, o sea, son uno y diferentes.
Así como por ejemplo la gente dice: “bueno, el sol está en mi cuarto”. Si el sol realmente estuviera en el cuarto, el cuarto no estaría más, sino que los que están en el cuarto son los rayos del sol, o el calor del sol. En forma similar también hay una diferencia entre Krishna y Sus energías. Krishna tiene muchas energías, y una de esas energías se conoce como Su energía interna, personal. Y esa energía es la energía devocional. Por eso, Srimati Radharani se conoce como bhakti devi, es la manifestación de la devoción a Krishna, y no hay nadie en los tres mundos, ni en el mundo espiritual también, que se pueda comparar con Srimati Radharani.
Entonces, cuando Srimati Radharani aparece en el mundo material, Su aparición es como la aparición del Señor. En realidad, no están bajo la influencia o bajo la energía inferior, jamás son tocados por la energía material, sino que todos Sus pasatiempos son completamente divyam, completamente trascendentales, y nunca manchados, tocados por la energía material.
De esa manera, se cuenta cómo apareció Srimati Radharani. Hace unas dos semanas estábamos celebrando Janmastami, la aparición de Krishna. En el Bhagavad-gita Krishna dice,
janma karma ca me divyamevam yo vetti tattvatahtyaktva deham punar janmanaiti mam eti so ‘rjuna
[Traducción (No está en la grabación): ¡Oh, Arjuna!, aquel que conoce la naturaleza trascendental de Mi aparición y actividades, al abandonar este cuerpo no vuelve a nacer de nuevo en este mundo material, sino que alcanza Mi morada eterna.]Bhagavad-gita 4.9
Si una persona entiende, realmente entiende, la naturaleza trascendental de la aparición y las actividades del Señor, al abandonar este cuerpo nunca vuelve a nacer, sino que regresa al mundo espiritual.
Entonces, entre todas las cosas, lo más difícil sin duda, es entender esas dos cosas: la aparición del Señor y Sus actividades. Son completamente diferentes a toda clase de actividades que se llevan a cabo en el plano material.
Así como Krishna apareció, se dice que la aparición de Krishna es como la aparición del Sol, cuando el Sol aparece no es que el Sol nace o es creado, sino que siempre es el mismo Sol que aparece. Así como estamos escuchando en el Bhagavad-gita, el Señor aparece en un día de Brahma, Él aparece. Su aparición o Su nacimiento es diferente a nuestro nacimiento, sino que Él aparece en la misma forma como el Sol.
Así, gente con poco acopio de conocimiento, no entienden eso. Piensan que el Sol, cuando baja el Sol, el Sol se muere; y cuando el Sol aparece, nace un nuevo Sol. En forma similar, las personas piensan que cuando Krishna aparece… Hay un verso en el Bhagavad-gita donde Krishna dice, avajananti mam mudha [Bg. 9.11], los que son como asnos que carecen de inteligencia… Ellos piensan que el Señor aparece como todos los demás, nace y muere. Pero no es así.
En forma similar, hace un tiempo ya, hace como dos semanas más o menos, estuvimos celebrando la aparición del Señor Krishna, y Radharani aparece como quince días después, o catorce días después. Y así como se cuenta en la aparición de Krishna, también se cuenta cómo Radharani aparece. Un día Vrisavanu estaba por tomar un baño en el Yamuna, entonces cuando se acercó al Yamuna, de repente estaba sumergido en una luz dorada, y cuando se acercpo más, se dio cuenta que había una flor de loto muy hermosa, y por encima de esa flor había una bebe, ¿una nena dicen acá? En Chile dicen “guagua”. ¿Cómo dicen acá?
Devoto: Niña.
BBS: Una niña recién nacida. Y estaba parada, y emanaba una luz dorada, por eso también se conoce como Gauranga, la dorada. Cuando Vrisavanu la vio, estaba sorprendido, Le llevó a casa, y Kirtidha, la esposa de Vrisavanu, se apegó mucho a Esa niña. Lo único que no entendía es que era ciega, no podía ver. Y como Kirtidha era una gran amiga de madre Yasoda, y cuando Yasoda escuchó que Kirtidha tenía una nena, una bebe, inmediatamente fue y llevó a Krishna, en ese entonces Krishna, aunque era chiquitito, recién nacido, pero como el Señor es Krishna, Krishna es Krishna (risas), cuando llegaron, inmediatamente Krishna Se acercó a la cunita, Se subió y miró, y cuando Se acercó, Radharani abrió por primera vez los ojos y Lo vio, y desde ese momento, jamás se volvió ciega otra vez. Ella solo había esperado por ver a Krishna, no quería ver nada más que solo Krishna.
Así que los pasatiempos del Señor son muy maravillosos. Trascienden todas las actividades de personas ordinarias de este mundo material. En realidad, nosotros para entender todos esos pasatiempos del Señor, no debemos saltar inmaduramente, sino que debemos entender esos tópicos, esas cosas trascendentales del Señor por practicar servicio devocional y dejarnos guiar por grandes sabios. Si nosotros no somos tan afortunados al poder escuchar las grandes almas, o leer los libros de Srila Prabhupada, es imposible, como Krishna dice en el Bhagavad-gita, penetrar ese misterio de la comprensión del Señor.
Entonces, el proceso está ahí, y si nosotros escuchamos como dice en el Bhagavatam, si nosotros nos dedicamos a escuchar regularmente de Krishna, como Krishna no es diferente de Sus pasatiempos, mismo Srimad-Bhagavatam hay un verso en donde Srila Rupa Gosvami le dice, sevon-mukhe hi jihvadau svayam eva sphuraty adah, en nuestra condición actual nuestros sentidos están muy cubiertos, muy cegados, muy cubiertos, pero Rupa Gosvami nos dice que si nosotros logramos purificar los sentidos, y nos dice que nosotros debemos ocupar nuestros sentidos en el servicio del Señor, comenzando con la lengua. La lengua es el sentido más voraz. En realidad, en muchas clases Srila Prabhupada explicaba que la conciencia de Krishna comienza con ocupar la lengua. Uno ha escuchado, y debe practicar conciencia de Krishna comenzando con la lengua. Repitiendo lo que uno ha escuchado, cantando los santos nombres del Señor y solo tomando prasadam, alimento que ha sido ofrecido, preparado y ofrecido con mucha devoción.
Y Rupa Gosvami dice, que cuando sucede esto, los sentidos, al ocuparlos en el servicio de Krishna, se van purificando, y de esa manera el Señor se Le revela a los devotos. Esa es la manera como nosotros podemos volvernos conscientes de Krishna. Que el Señor Se va revelando, no es una cuestión de forzarse hacia la plataforma espiritual, sino que el Señor Se va revelando. Así que el proceso del servicio devocional en realidad no es diferente de Krishna. Así como mencionamos el otro día –no, no fue acá- así como hay un ejemplo muy lindo, se dice que un mendigo vino al rey y le pidió que le mostrara un tesoro, y el rey misericordiosamente lo guió al tesoro. Le dijo, “bueno, súbete por la escalera y a la derecha hay una puerta, ábrela y ahí vas a encontrar el tesoro”. Entonces, el mendigo corrió y subió la escalera corriendo, abrió la puerta y vio el tesoro y se quedó asombrado por la opulencia. Pero después de unos momentos, como es uno con la mente, empezó a mirar a todos lados, y resulta que miró para atrás, y vio que la escalera también era de oro, pero no lo había visto antes. En forma similar, Srila Prabhupada explicaba que el sendero del servicio devocional también es trascendental, pero en el comienzo, es muy difícil realizar eso, muy difícil entender.
Así mismo como estamos cantando Hare Krishna todos los días, para muchos de nosotros el canto de los santos nombres todavía es una regulación que, bueno, hay que hacerla porque se prometió. Y nos cuesta terminar las rondas. Pero al mismo tiempo se cuenta que cuando uno va avanzando en la vida espiritual, primero uno desarrolla gusto en cantar los santos nombres, se conoce como ruci, gusto en escuchar y cantar las glorias del Señor. Y después de un tiempo uno entiende que en realidad…, en el “Néctar de la devoción” se explica eso, como la plataforma de baba. Se dice que en esta plataforma, un devoto realiza perfectamente que el santo nombre y Krishna no son diferentes. En esta forma, el servicio devocional Krishna lo acepta.
Volviendo a Srimati Radharani. Radharani es tan poderosa, que se dice que Krishna se conoce como madana-mohana. Madana-mohana significa que Él atrae millones de dioses, cupidos, pero Radharani es aun más poderosa, y Ella se conoce como madana-mohana-mohini, Ella controla, atrae a la persona que atrae a todos los cupidos.
En varios libros que nos dio Prabhupada, se cuentan varios pasatiempos, especialmente en el Décimo Canto del Srimad-Bhagavatam. Se cuenta ahí que un día las gopis estaban bailando con Krishna en el famoso rasa-lila, en el baile trascendental, en donde Krishna daba una asociación personal a todas las muchas, muchas gopis. Cuando vemos los cuadros del rasa-lila, diez, veinte gopis, algo por estilo, porque más no entran en la pintura (risas). En realidad, fueron ilimitadas gopis. Recuerdo una vez, estuve en una clase, bueno, yo di la clase, y estábamos leyendo el “Libro de Krishna”, y estábamos escuchando como Krishna daba miles de vacas en caridad a los brahmanas, y una persona que decía, “pero cómo es posible eso, cómo es posible que sean miles y miles de vacas”. Eso nos llamó mucho la atención, porque normalmente el devoto tiene por lo menos un poco de fe (risas). Y cuando no tienen la fe, por lo menos no lo muestran (risas). En forma similar, se cuenta que Krishna estaba bailando con muchas, muchas gopis, y en un momento Krishna desapareció, Se escondió en los arbustos y las gopis estaban muy ansiosas de encontrar a Krishna otra vez. Entonces Krishna reapareció, y como Krishna también es muy humorístico, el humor viene de Krishna, en vez de manifestarse tal como es, se manifestó como Narayana, de cuatro brazos, y las gopis todas daban reverencias con mucho respeto. Prabhupada dice que las gopis eran muy bien educadas, así que sabían que a Dios se le presta reverencias. Así que todas dieron reverencias y Krishna se quedó ahí como Narayana, y después le preguntaron a Krishna: “Pero Sri Narayana, ¿dónde está Krishna?”. Porque no estaban muy interesadas en relacionarse con Narayana, y Krishna se quedó como Narayana. Pero de repente Radharani apareció, y Lo miraba. Y se dice que Krishna no pudo mantener Su teatro ante Radharani y tuvo que asumir Su forma de Krishna.
Así que de esa manera, se cuentan muchos pasatiempos. Quizás podríamos leer un poco más después. Y Radharani también es nuestra protectora. Se dice que Radharani es la parte de Krishna suave. Krishna a veces es pesado, corta la cabeza de demonios, es pesado. Pero parece que Srimati Radharani es más suave. Y cuando Radharani Le pide algo a Krishna, Krishna nunca puede negarse. Por eso se recomienda que cuando uno quiere acercarse a Krishna, debe acercarse y pedir la misericordia de Srimati Radharani.
Radharani también se conoce como una personificación de la misericordia. Se dice que Srimati Radharani es tan misericordiosa, cuando ve que algún devoto o alguna devota está muy entregada a Krishna, Ella jamás manifiesta un sentimiento de envidia, sino que inmediatamente cuando ve que está llamando la atención de Krishna, hace la conexión. Esto es debido a que en el mundo espiritual no existe esa envidia como la conocemos acá. Cuando vemos que alguien es más bello, más exitoso, más fuerte, más inteligente, tiene más importancia, espontáneamente se manifiesta la envidia en forma sutil primero, no podemos tolerar.
Esa es nuestra contaminación. Prabhupada decía que la envidia es nuestra enfermedad, nuestra infección en el mundo material. Pero en el plano espiritual no existe eso, ese mismo fenómeno. Entonces, cuando Srimati Radharani percibe que hay un devoto sincero, Ella misericordiosamente lo introduce a Krishna. De esa manera, nosotros nos debemos dirigir siempre a Srimati Radharani para pedir la ayuda, la misericordia de Ella. Krishna pone más restricciones. Igual como en el Bhagavad-gita, al final Krishna dice: “abandona todos los dharmas, todos tus deberes, y simplemente entrégate a Mi, Yo te liberaré”. Así que Krishna pone condiciones. Pero Srimati Radharani como tiene el corazón muy suave, muy blando, no tiene las mismas condiciones. De esa manera se cuenta en los sastras, en el Caitanya-caritarmrita, se menciona que en un momento Krishna no entendía qué es lo que sienten Mis devotos, especialmente Srimati Radharani, que Me aman tanto. Krishna no podía entender. Y deseaba experimentar el amor puro de Sus devotos, especialmente de Srimati Radharani, y de esa manera manifestó Su forma de Gauranga, Su forma dorada para experimentar el amor puro a Krishna. Krishna en la forma de un devoto.
Y se dice que también Caitanya Mahaprabhu se conoce como la forma del Señor más misericordiosa. Prabhupada mencionaba varias veces que la modalidad del Señor Caitanya era el servicio devocional, el sentimiento de separación. Viphalam. Prabhupada menciona que los mismos seguidores del Señor Caitanya, nunca decían: “Ah, yo vi a Krishna, en la noche me apareció Krishna”. Nunca hablaban así, sino que siempre lamentaban que Krishna no estaba. Esa era la modalidad del Señor Caitanya Mahaprabhu. En forma similar, Srila Prabhupada explica que más que uno sienta separación de Krishna, más uno está avanzando en la vida espiritual. Así que esa es la modalidad que debemos desarrollar o tratar de seguir los pasos de las grandes almas. En nuestra tradición, no debemos forzar la entrada, eso simplemente crea disturbios en la vida espiritual.
En la India hay devotos entre comillas, que se conocen como sahajiyas, ellos piensan que son devotos muy avanzados, que ya no tienen que seguir ningunas reglas, no tienen que seguir la instrucción de ningún guru, ni tienen que llevar su vida espiritual en base a los sastras, piensan que son muy avanzados. A veces se visten como gopis, o se visten como Krishna, e imitan los pasatiempos del Señor. En los sastras se dice, que servicio devocional que no se lleva a cabo en base los Vedas, tales como el Mahabharata, el Ramayana, o los Puranas, de los cuales el Bhagavatam es el más importante, se conoce como el fruto más maduro del árbol del conocimiento védico. Y los pancaratras, que contienen muchas reglas, como por ejemplo, para la adoración de las Deidades. Cuando el servicio devocional no se lleva en base a estas escrituras autorizadas, simplemente crea un disturbio en la sociedad.
Y por eso hemos observado en el comportamiento de las grandes almas, como Prabhupada, también Bhaktissidanta, ellos jamás hablaban esos tópicos íntimos del relacionamiento íntimo de Krishna con las gopis, aunque manifestaban síntomas de emociones espirituales, pero no hacían ningún teatro.
Recuerdo una vez que estuvimos en la casa de Srila Prabhupada en Mayapur, era el día de Gaura Purnima, si recuerdo bien. Entonces Prabhupada estaba empezando a hablar de la misericordia del Señor Caitanya. Y mientras que estaba glorificando a Caitanya Mahaprabhu, de las cualidades de Caitanya Mahaprabhu, paró y no pudo hablar más. Incluso le salieron lágrimas. Entonces todos nos quedamos…, estábamos siendo testigos de la emoción trascendental de Srila Prabhupada. Y después de quedarnos un tiempo silenciosos, nadie se atrevía a hacer nada, todo el mundo nos quedamos… Un devoto agarró un par de kartalas y empezó a cantar Hare Krishna. Y el kirtan fue cada vez más fuerte, y en un momento Prabhupada volvió a la conciencia externa, y después se armó una discusión, no en público, sino que entre los devotos mayores. Un grupo decía que “debieron haber respetado la situación de Srila Prabhupada y no debieron haberse metido, fue una gran ofensa que alguien hiciera un kirtan”, y el otro grupo argüía que “no, en realidad tendríamos que haber hecho un kirtan, porque es la única forma como uno ayuda en la modalidad del maestro, en sus emociones”. Prabhupada no habló de esto, sino que los devotos empezaron a preguntarle qué hacer en situaciones así. Y Prabhupada no dijo nada, y solo dijo, “pero no lo hago mucho” (risas). Como con el sentimiento de que le daba vergüenza, algo así. A Prabhupada no le gustaba eso.
Esa es la modalidad. Mientras que los sahajiyas hacen todo un despliegue de teatro… Hacen muchos años, cuando fuimos a Mayapur –no se si conté eso acá- uno de los primeros festivales, y los devotos todavía eran muy inocentes, no sabían mucho, entonces habían organizado una competencia de kirtan, y habían invitado a un montón de grupos, no de ISKCON, sino que de afuera. Y fueron kirtans increíbles, como cantaban, como tocaban, y cada tanto alguien se levantaba y “wwaarraaaa” (risas), y se caía en el piso, y todos nosotros pensábamos, “¡wao, qué increíble, eso es consciente de Krishna!” (risas). Y después de un rato, cuando la competencia estaba terminando, Prabhupada mandó a alguien y Prabhupada mandó a decir que paren inmediatamente con esa competencia.
En la clase después, Prabhupada hablaba de la importancia de que solo debíamos escuchar kirtan de devotos, y no gente profesional, los sahajiyas.

BHAKTI BHUSANA SWAMI - SRI RADHA
San José, Costa Rica, 7 septiembre 2008

terça-feira, 25 de agosto de 2009

Vivo por ella sin sabersi la encontré o me ha encontrado
Ya no recuerdo como fue pero al final me ha conquistado
Vivo por ella que me da toda mi fuerza de verdad
Vivo por ella y no me pes
Vivo por ella yo también no te me pongas tan celoso
Ella entre todas es la más dulce y caliente como un beso
Ella a mi lado siempre está para apagar mi soledad
Más que por mi por ellayo vivo también Es la musa que me invita A tocarla suavecita En mi piano a veces tristela muerte no existesi ella esta aqui Vivo por ella que me datodo el afecto que le salea veces pega de verdad Pero es un puño que no duele Vivo por ella que me da fuerza, valor y realidad para sentirme un poco vivo Cómo duele cuando falta
Vivo por ella en un hotel
Cómo brilla fuerte y alta
Vivo por ella en propia piel Si ella canta en mi garganta mis penas mas negras espanto Vivo por ella y nadie mas puede vivir dentro de mi
Ella me da la vida, la vida Sí está junto a mi
Sí está junto a mi Desde un palco o contra un muro
Vivo por ella al límite
En el trance mas oscuro
Vivo por ella íntegra Cada día una conquistala protagonista es ella también Vivo por ella porque va dándome simpre la salida
porque la música es asifiel y sincera de por vida Vivo por ella que me da noches de amor y libertad
Si hubiese otra vida, la vivo por ella también

RADHE RADHE ...

sábado, 22 de agosto de 2009

Quem canta ... os males espanta!!!


"Pode viver estritamente e fazer avanço em consciência de Krishna cantando e lendo os livros. Não há possibilidade de que você "caia". Cante dezesseis voltas regularmente e não haverá poder em todos os três mundos que te faça "cair"." Cartas de Prabhupada 1971

HARE KRISHNA HARE KRISHNA

KRISHNA KRISHNA HARE HARE

HARE RAMA HARE RAMA

RAMA RAMA HARE HARE

"Fé significa confiança inabalável em algo sublime. Quando alguém está ocupado nos deveres da consciência de Krishna, não precisa agir em função do mundo material, como se tivesse obrigações para com as tradições familiares, a humanidade ou a nacionalidade. Ocupa-se em atividades fruitivas quem está sujeito às reações de atos passados, bons ou maus. Quando está envolvida na consciência de Krishna, a pessoa não precisa continuar esforçando-se por alcançar os bons resultados em suas atividades. Quando se está situado em consciência de Krishna, todas as atividades estão no plano absoluto, pois deixaram de se sujeitar às dualidades boas e más. A maior perfeição da consciência de Krishna, é a renúncia à concepção de vida material. Este estado é obtido automaticamente à medida que se progride em consciência de Krishna. "
Srila Prabhupada - BG cap2 v.41 significado

"Obtém a semente da devoção através da misericórdia do Mestre Espiritual e de Krishna. E quando te rendes, Eles tomam a responsabilidade por seus pecados. Portanto, é dever do discípulo não pecar de novo." Cartas de Prabhupada 1972

terça-feira, 18 de agosto de 2009

samane vrkse puruso nimagno
'nisaya socati muhyamanah
just am yada pasyaty anyam isam
asya mahimanan iti vita-sokah


"Embora os dois pássaros estejam na mesma árvore, o pássaro que come, sendo o desfrutador dos frutos da árvore, está mergulhado em completa ansiedade e melancolia. Mas se acontecer de ele fixar-se no rosto de seu amigo, o Senhor, e conhecer Suas glórias - imediatamente o pássaro aflito ficará livre de todas as ansiedades."
Mundaka Upanisad (3.1.2)

segunda-feira, 17 de agosto de 2009

OREM POR JAYAPATAKA SWAMI!!

"REVERÊNCIAS. TODAS AS GLÓRIAS A SRI GURU E SRI GAURANGA. HOJE MAHA VARAHA PRABHU NOS COMENTOU PELA MANHÃ QUE GURU MAHARAJ DISSE A BHAKTI PURUSOTAMA SWAMI : "POR FAVOR DIGA A TODOS OS DEVOTOS QUE COMECEM DE NOVO A ORAR POR MIM, COMO NO PRINCÍPIO!"
MAHA VARAHA PRABHU COMENTAVA QUE GURU MAHARAJ HAVIA DITO ISSO, PORUQE PARECE QUE ESTÁ REALIZANDO QUE SEU PROGRESSO ESTÁ BASTANTE LENTO E SEGUNDO ESTE COMENTÁRIO SE NOTA QUE O QUE ELE MAIS TEM FÉ, É NAS ORAÇÕES DOS DEVOTOS"



Garuda mantra
om astasri shabdaaya niravisaya vinayoga visham
bhaksanam bhaksanam caiva gam garudaya pakshiraajendraaya
shikshikha raaya visnu vaahaanaaya he garudaaya eshe eshe
om hraam hrim shrim om phat svaahaa

Ananta sesa mantra

anantam vasukim sesam padmanabham ca
kambalam sankhapalam dhritarestram taksakam kaliyam tatha
etani nava namani naganam ca mahatmanah sayankale
patenityam pratah kale vishesatah

JAYA GURU MAHARAJ... ESTAMOS ORANDO POR SUA RECUPERAÇÃO!!

sábado, 15 de agosto de 2009

A RAZÃO DE TUDO... JAYA PRABHUPADA

"Se fosse arriscado um homem de setenta e um anos tocar um tambor e gritar tão alto, então ele correria esse risco por Krishna. Era bom demais para terminar. Viera da longíqua Vrindavana, sobrevivera à sociedade da Yoga que não era consciente de Krishna, esperava todo o inverno na obscuridade. Os Estados Unidos haviam esperado centenas de anos sem jamais cantar Hare Krishna. Dos comentários de Thoren e Emerson não britara nenhum "Hare Krishna", embora eles houvessem estudado o Gita e os Puranas traduzidos para o inglês. E nenhum kirtana surgiu da famosa paletras que Vivekananda proferiu em favor do hinduísmo no ParlamentoMundial de religiões em Chicago, em 1893. Logo, como agora finalmente introduzida krishna-bhakti que fluia como o Ganges para o mar, o kirtana não podia parar. Em seu coração, pulsava a vontade infinita do senhor Caitanya, que queria libertar as almas caídas.
Sabia que este era o desejo do Senhor Caitanya Mahaprabhu e de seu próprio mestre espiritual, muito embora os brahmanas indianos com um forte conceito de casta desaprovassem sua associação com intocáveis, tais como esses americanos toxicômanos comedores de carne, acompanhados de suas namoradas. Mas Swamiji explicou que estava agindo em plena consonância com as escrituras. O Bhagavatam afirmava claramente que a consciência de Krishna devia ser propagada entre todas as raças. Todos eram almas espirituais, e, independente de nascimento, podiam elevar-se à plataforma espiritual máxima cantando os santos nomes. Pouco importa que estivessem cometendo atividades pecaminosas: essas pessoas eram candidatos perfeitos à consciência de Krishna. O Tompkins Square Park estava nos planos de Krishna; também fazia parte da Terra, e essas pessoas eram membros da raça humana. E o canto de Hare Krishna era o dharma da era."

UM SANTO DO SÉCULO XX p.110
>>> OBRIGADA PRABHUPADA!!!
.

quinta-feira, 13 de agosto de 2009

Um breve passatempo


Um dia um sadhu estava peregrinando por Vrindavan e ao passar em frente a uma casa muito simples e humilde viu um vaishnava fazendo um arati para uma Deidade de Sri Krishna. Então ele esperou o arati acabar e ao final disse: " Que linda Deidade da Suprema Personalidade de Deus!" O vaishnava sorrindo respondeu: " Esse aqui não é Deus. Deus é Sri Narayan. E este aqui é apenas o filho de Nanda Maharaj, Krishna."


O Nascimento de Krishna

Uma vez, cerca de 5000 anos atrás, aconteceu que a terra foi sobrecarregado por muitas personalidades demoníaca que tiveram seus nascimentos em famílias reais de muitos reinos. Eles acumularam enormes exércitos poderosos e fizeram alianças políticas entre eles.
Mãe Bhumi, ou Mãe Terra, a divindade do planeta Terra, se sentiu angustiada pelo fardo. Ela transformou a si mesma numa forma de uma vaca e subiu para o planeta do deus Brahma, o maior dos semideuses, para pedir ajuda. A cultura védica, que é a mais elevada cultura de todo o universo, valoriza a proteção a vaca, por isso ela sentiu-se confiante em suas chances de sucesso para obter ajuda, pelo fato de ter se tornado uma vaca.
Ela compareceu perante o senhor Brahma de quatro cabeças com lágrimas nos olhos, dizendo de sua situação. Brahma estava muito preocupado, mas não sabia exatamente o que fazer, então ele decidiu recorrer a Suprema Personalidade de Deus.
Chamando todos os semideuses e semideusas a acompanha-lo, Brahma correu para o mar de leite para orar ao Senhor Supremo. Na maior parte do universo, há um oceano de leite, não como o nosso leite que se estraga, mas de um leite fino, mais sutil em qualidade, quase espiritual. Nesse oceano de leite, o Supremo Senhor Kshirodakashayi Vishnu repousa sobre sua cama formada pela serpente Ananta Shesha. Os semideuses todos cantavam orações glorificando o Senhor Vishnu, e então Brahma sentou-se e silenciosamente meditou sobre Ele. Então o Senhor falou a Brahma no seu coração, dizendo-lhe que Ele viria em Sua forma original de Krishna para ajudar o planeta. Ele também disse que os semideuses deveriam nascer na dinastia Yadu na terra, a fim de participar dos passatempos Dele. Brahma relatou esta mensagem aos semideuses.
De volta a terra, se passava que Vasudeva e Devaki, estavam para se tornarem os pais de Krishna e foram unidos em matrimônio. Houve uma grande procissão após a cerimônia de casamento deles, quando Vasudeva voltava para sua casa, com sua nova noiva Devaki. O Irmão mais velho de Devaki chamado Kamsa conduzia sua carruagem.
Tudo estava pacifico e agradável...até...
De repente uma voz falou do céu para que todos pudessem ouvir. "Kamsa! Você é um idiota! Está dirigindo a carruagem da sua irmã , sem saber que o oitavo filho deste casamento vai matar você! "
Kamsa era uma das personalidades que tinham tomado seu nascimento demoníaco , nessa família em particular. Ele não hesitou, ele estava pronto para cortar a cabeça de sua própria irmã, ali, em frente de todos, só para se salvar de um possível perigo no futuro. Ele agarrou-lhe pelos cabelos e levantou sua espada.
Vasudeva não tinha nenhuma arma com ele. Ele tentou salvar a sua noiva, mas ele só tinha o seu juízo para usar. Ele primeiro tentou convencer Kamsa pela boa lógica e filosofia, dizendo-lhe que não somos esses corpos, e que a alma nunca morre. Mas Kamsa não ligou, de modo que a única coisa que sobrou para Vasudeva fazer foi a promessa de entregar os bebês que nasceriam. Ele estava pensando, até lá vou descobrir alguma outra saída, mas pelo menos Devaki estará salva por agora. Kamsa aceitou a proposta porque sabia que Vasudeva sempre foi fiel à sua palavra.
Quando o primeiro bebê nasceu, Vasudeva, fiel à sua palavra, mas com o coração em pesar, trouxe o bebê para Kamsa. Mas Kamsa estava tão satisfeito com a honestidade de Vasudeva que teve um raro momento de compaixão. Ele disse, "Não há necessidade de me dar o bebê, a profecia disse que seria a oitava criança que iria me matar." Vasudeva retornou com o bebê para casa, mas não confiava em Kamsa.
Certamente depois de Kamsa ouvir todos os seus conselheiros, ele decidiu que, na verdade, qualquer um dos bebês poderia ser o que iria mata-lo. Ele tinha um coração mau, por isso ele pensou que a providência também foi desonesta, a profecia poderia não ser confiável. Então ele foi até Vasudeva e Devaki, tirou o bebê a força deles e matou-o. Então, apenas para ficar seguro, ele também colocou Vasudeva e Devaki na prisão. Cada ano, Devaki dava à luz a um filho, e Kamsa os matava. Nem as lágrimas de Devaki, nem bons conselhos de amigos bem-intencionados poderia dissuadi-lo dessas más atividades. Na realidade, acontecia que, geralmente, as pessoas que tentavam argumentar com Kamsa tornavam-se suas servas, tão forte era o seu charme diabólico. Kamsa também fez fortes alianças com outros demônios, e aumentou suas atrocidades contra os bons reis, príncipes e brahmanas.
Após Kamsa ter matado seis bebes de Devaki, ela ficou grávida novamente. Desta vez ela estava cheia de brilho e alegria, e sentia que a Suprema Personalidade de Deus estava dentro dela. Este era Balarama, que é a expansão de Krishna e que serve Krishna na forma de Vishnu, como a serpente cama. Ele veio primeiro, na disposição de servir Krishna, para purificar o útero, para que Krishna também pudesse vir. Mas Devaki não deu nascimento à Balarama. Krishna fez um arranjo para transferir Balarama para o útero de Rohini, outra esposa de Vasudeva, que havia sido enviada ao seu irmão Nanda, o rei da aldeia de vaqueiros em Vrindavana. Balarama portanto nasceu em Vrindavana. Devaki e todos pensaram que tinha ocorrido um aborto espontâneo.
Então Devaki ficou grávida de Krishna. É claramente explicado que esta concepção era pura e espiritual, e não pelos meios normais de concepção de uma criança entre um homem e uma mulher. Ela estava radiante, e mesmo Kamsa notou. Seu medo aumentou, enquanto em Devaki a alegria aumentou. Quando Krishna nasceu, ele apareceu primeiramente como Vishnu com quatro braços, e cabelos longos, vestido de roupas de seda , coroa e jóias. Foi assim para que Vasudeva e Devaki pudessem saber, sem dúvida, que a Suprema Personalidade de Deus tinha nascido. Eles ofereceram ao Senhor orações em uma atitude de adoração. Então, Ele transformou-se em um bebe recém-nascido com dois bracinhos e não formalmente vestido nem decorado. Como Krishna, Ele poderia deixar Seus pais ama-lo como seu pequeno filho. Mas não por muito tempo. A afeição paterna lhes fez sentir medo pela segurança do bebe. Durante a noite, antes de Kamsa ficar sabendo do nascimento da criança, misteriosamente as portas da prisão se abriram, enquanto os guardas estavam dormindo. Vasudeva transportou o bebe Krishna para fora da prisão a noite, quando o inundado rio Yamuna ofereceu passagem segura, e ele levou o bebê para a aldeia de Vrindavana. Lá, ele deixou Krishna, no leito de Yashoda, que estava dormindo profundamente no esgotamento após dar a luz a uma menina. Vasudeva levou a menina de volta, com ele, e na manhã seguinte ele entregou a Kamsa uma menina em vez do temido filho. Kamsa foi tão mal que tentou matar essa menininha, mas ela escorregou para fora de seus braços e levantou-se para o céu, onde ela revelou-se como a deusa Durga, com dez braços possuindo dez armas. Ela assustou Kamsa, com a mensagem que deixou Devaki em paz após esse incidente. Ela disse-lhe que a criança que irá mata-lo já nascera em algum lugar do mundo. Enquanto isso Krishna e Balarama começaram suas vidas como filhos de Nanda e Yashoda na aldeia de Vrindavana.



Tradução por Avyakta Rupa das

terça-feira, 11 de agosto de 2009

jihvara llase yei iti-uti dhaya
sisnodara-parayana krsna nahi paya


"A pessoa que corre aqui e ali, tentando satisfazer seu paladar, e que está sempre apegada aos desejos do estômago e seus órgão genitais, essa pessoa não é capaz de alcançar Krsna."

domingo, 9 de agosto de 2009

O som da flauta de Krishna

O som da flauta de Krishna se propaga por todas as direções.
Embora Krishna toque Sua flauta dentro deste universo, o seu som transcende a cobertura universal e atingi o céu espiritual. Assim, a vibração entra nos ouvidos de todos. Especialmente entra em Goloka Vrndavana Dhama e atrai as mentes das jovens donzelas em Vrajabhumi, as atraindo fortemente para Krishna.
A vibração da flauta de Krishna é como um pássaro que cria um ninho dentro dos ouvidos das Gopis e ali permanece sempre proeminente não deixando qualquer outro som entrar em seus ouvidos. As Gopis não podem ouvir qualquer outra coisa, como também não podem concentrar-se em nada mas, ou mesmo dar uma resposta adequada. Tais são os efeitos da vibração da flauta de Krishna.
A vibração da flauta de Krishna é sempre predominante nos ouvidos das Gopis. Naturalmente elas não podem ouvir mais nada. A constante lembrança do santo som da flauta de Krishna as mantém iluminadas e alegres, e elas não permitem que nenhum outro som entre por seus ouvidos. Desde então, sua atenção está fixa na flauta de Krishna, elas não podem se distrair com qualquer outro assunto.
Em outras palavras, um devoto que tenha ouvido o som da flauta de Krishna esquece de olhar ou ouvir qualquer outro tipo de som. A vibração da flauta de Krishna é representado pelo Hare Krishna Maha Mantra. Um devoto do Senhor, que canta e escuta esta vibração trancendental chega a estar tão habituado a esta atividade que ele não pode distrair sua atenção com nenhuma outra coisa que não relate os bem aventurados passatempos, características e parafernália de Krishna.

Jaya Radhe Jaya Krishna Jaya Vrindavan



jaya radhe, jaya krsna, jaya vrndavan sri-govinda, gopinatha, madana-mohan
syama-kunda, radha-kunda, giri-govardhan kalindi jamuna jaya, jaya mahavan
kesi-ghata, bamsi-bata, dwadasa-kanan jaha saba lila koilo sri-nanda-nandan
sri-nanda-jasoda jaya, jaya gopa-gan sridamadi jaya, jaya dhenu-vatsa-gan
jaya brsabhanu, jaya kirtida sundari jaya paurnamasi, jaya abhira-nagari
jaya jaya gopiswara vrndavana-majh jaya jaya krsna-sakha batu dwija-raj
jaya rama-ghata, jaya rohini-nandan jaya jaya vrndavana-basi jata jan
jaya dwija-patni, jaya naga-kanya-gan bhaktite jahara pailo govinda-caran
sri-rasa-mandala jaya, jaya radha-syam jaya jaya rasa-lila sarva-manoram
jaya jayojjwala-rasa sarva-rasa-sar parakiya-bhave jaha brajete pracar
sri-jahnava-pada-padma koriya smaran dina krsna-dasa kohe nama-sankirtan



quarta-feira, 5 de agosto de 2009